Dayanamayıp Oruçumuzu Bozarsak Ne Olur?
Ramazan ayında oruç tutmak, her yıl, her anı farklı bir şekilde yaşanan bir deneyim. Bu yıl Kayseri’nin sıcak havasında, Ramazan’ın başından itibaren oruç tutmak bana her zamankinden daha zor gelmeye başladı. Etrafımda herkes sabırla beklerken, ben bu sene daha bir zorlandım. Havanın kavurucu sıcağında, oruç tutmak her geçen gün daha da ağırlaştı. O gün, iftar vaktine çok az kalmışken, bir an bile dayanamayacağımı hissettim. Dayanıp orucumu bozar mıyım diye düşündüm, bozsammı, sonra nasıl hissederim diye sorguladım. Bu yazı da, bu düşüncelerle girdiğim o duygusal çıkmazın hikayesi.
Sabır ve Umut Arasında
Ramazan, sadece yemek yememek değil, aynı zamanda sabırla ilgili bir sınav. Her sabah erken kalktığımda, kahvaltı etmeden işe gitmek… Her akşam, iftar saatini beklemek… Tüm bunlar beni daha güçlü yapar mıydı? Yoksa, her gün bir adım daha ruhsal olarak zorlar mıydı? Kayseri’nin sokaklarında, oruçlu halimle yürürken, aklımda bu soruların yankılarını duyuyordum.
Bir an, iftar saati yaklaşırken, bu kadar açlığa ve susuzluğa daha ne kadar dayanabilirim diye düşünmeye başladım. Oruç, sabır öğretirken, bazen insana bir türlü ulaşamayan bir umudu da beraberinde getiriyor. O gün de tam iftar saati yaklaşırken, kendi içimde, orucu bozma düşüncesi çılgınca bir şekilde yankılandı. O an, biraz da vicdan azabı ile içimdeki sesi susturmaya çalıştım. Ama bir şey vardı; açlık ve susuzluk duygusu, bu kadar uzun süre dayanmak, içimi zorluyordu.
Dayanacak Mıydım?
O an, sanki her şey birden yavaşladı. Etrafımda oruç tutanların sabırla bekledikleri, sofraların hazır olduğu o anlarda, ben bir an bile dayanamayacağımı düşündüm. Kalbim, beynimle çatışıyordu. “Ne olur bir lokma, sadece bir lokma,” diye içimden geçirdiğim o an, öylesine samimiydi ki… O kadar yorgundum ki, tüm vücudum açlıkla inliyordu. Aniden, etrafımda kimsenin beni görmediği bir köşeye gitmek istedim. Tek bir lokma, sonra tekrar orucumu tutarım diye düşündüm. Ama sonra bir şey beni durdurdu.
Gözlerim, annemin hazırladığı iftar sofrasını gördü. Kendi içimdeki o yoğun duygularla, tam da orucu bozmayı düşündüğüm anda, aklımda annemin sıcak bakışları belirdi. O sıcak bakışlarda, beni sorgulamayan, sadece bana yardım etmek isteyen, o sevgi dolu bakışlarda bir şey vardı. O bakışlar bana, bu kadar basit bir şekilde orucu bozmanın, içimde huzur bırakmayacağını, bana gerçekten zarar vereceğini söyledi. İşte o an, orucumu bozmanın anlamının, sadece karnımı doyurmak olmadığını fark ettim.
Annenin O Sıcak İftar Sofrası
İftar sofrasına oturduğumda, gözlerim ilk önce anneme odaklandı. O an, sabrın ve dayanmanın ne kadar kıymetli olduğunu düşündüm. Annem, yemekleri hazırlarken hiçbir şeyin, hiçbir zorluğun onu yılgınlaştırmadığını biliyorum. Beni düşünerek yaptığı bu yemeklerde bir şey vardı. Gerçekten, yorgunluk ve açlıkla savaşan birinin, o yemekleri hazırlaması… O yemeğin içine koyduğu sabır, fedakarlık, beni içsel olarak en çok etkileyen şeydi. Annem orucu tutanların sabrını sadece yemeklerle değil, aynı zamanda bir öğütle, gözlerinde gördüğüm sevgiyle de pekiştiriyordu.
İftar anı geldiğinde, annemin sofradaki her bir tabaktan, her bir yemekten içeriye kattığı sevgi bana huzur verdi. O an içimden bir dua ettim, sabırla ve kararlılıkla orucumu bitirmenin, onun sofrasına en doğru şekilde oturmanın verdiği huzurla. O an, oruç tutmanın sadece aç kalmak olmadığını, aslında sabırla geçen her anın kendine has bir huzuru olduğunu fark ettim. O an, orucu bozmamanın, kendimi daha güçlü hissetmeme yol açtığını düşündüm.
Sonunda Ne Oldu?
O gün, o saatte orucumu bozmadım. Sadece birkaç dakika daha sabır gösterdim. İftar soframı annemle paylaştım ve o an, her şeyin doğru olduğunu hissettim. Bozmak istemediğimde, içimde bir huzur vardı. İftardan sonra, annemle göz göze geldik ve o an annemin o bakışı, bana gerçekten her şeyin önemli olduğunu hatırlattı. O oruç, benim için açlıkla değil, sabırla, dayanarak, hatta sevgiyle geçti.
Sabır… Dayanmak… Bozmak, bazen çok kolay görünebilir ama o duygusal yükün ardından, kendini çok daha güçlü hissediyorsun. Kayseri’nin bu sıcak yaz akşamında, annemin bana verdiği sabır ve sevgiyi düşünerek, içimdeki huzuru hissettim. Dayanmak, bazen daha ağır gelebilir, ama sonunda o sabır, en güzel ödülünü getiriyor.