Mavi Kalem Derneği Kimin? Bir Hayal Kırıklığı ve Umut Arasında
Kayseri’nin Sessiz Sokağında Bir Gün
Sabahın erken saatlerinde, Kayseri’nin hüzünlü sokaklarında yürürken aklımda bir düşünce dönüp duruyordu. Şehrin o tanıdık havası, bana her zaman bir şeyler hatırlatıyor. Bugün, Mavi Kalem Derneği’ni duyduğumdan beri, kalbimde bir burukluk vardı. Bu dernek, bir yandan umut dolu, bir yandan da yıpratıcı bir hikâye gibiydi. Aslında, tanımadan önce çok heyecanlıydım. Yardımsever bir dernek, topluma katkı sağlayan bir organizasyon… Ama işin içine girince işler biraz daha karmaşık hale geldi.
Bir yerlerde, bir köşe başında derneğin amacını anlatan broşürlere rastlamıştım. Merakla okumaya başladım: “Kadın hakları, çocuk hakları, sosyal adalet…” Birkaç kelime, insanı kendine çekiyor ama bir yandan da başımı sallayıp yürümeye devam ettim. Aklımda sadece bir soru vardı: “Mavi Kalem Derneği gerçekten ne yapıyor?” Bu sorunun cevabını ararken, derneğin ne kadar önemli bir parçası haline geleceğimi bilmiyordum.
Bir Geceyi Hatırlıyorum
Gece yatağımda, o alışılmadık şekilde karanlık olan odada, birdenbire Mavi Kalem Derneği hakkında duyduğum ilk anlatımı hatırladım. Bir arkadaşım, bana bu derneğin yaptığı çalışmalardan bahsetmişti. “Eğer bu derneği bir kez görsen, o zaman ne demek istediğimi anlayacaksın,” demişti. Heyecanla ve biraz da kararsızlıkla o geceyi bekledim. Ancak ertesi gün olanlar, beni bambaşka bir hale soktu.
Kalktım, hemen bilgisayarımı açtım ve derneğin internet sitesine girdim. Aradığım şey çok netti: Bir yardım kuruluşunun ne kadar samimi olduğunu anlamak istiyordum. Amacım sadece birkaç bağış yapıp vicdanımı rahatlatmak değildi. Gerçekten, birilerinin hayatına dokunmak istiyordum. Kayseri’deki bu küçük adım, bana büyük bir anlam taşıyordu. Bir şekilde, duygusal olarak çok bağlandım.
Beklediğimden Farklı Bir Şey
Birkaç gün sonra, derneğin etkinliklerine katılmaya karar verdim. Bütün o umut dolu beklentim, beni bambaşka bir yere götürdü. Etkinliklerin içinde, hep bir boşluk hissettim. İnsanların yüzlerinde bir tür yapaylık vardı. Anlatmak zor ama, sanki o insanların dernek için değil, sadece derneğin onlara sunduğu şeyler için orada olduklarını düşündüm. Kendimi bir şekilde dışlanmış hissettim.
Bir gün, bir grup genç kadınla sohbet ederken onlardan biri, “Mavi Kalem Derneği gerçekten bizim için bir şeyler yapmıyor,” dedi. Cümlesi o kadar doğaldı, o kadar netti ki; hemen içimi bir sıkıntı kapladı. O an, burada sadece bir hayal kırıklığı vardı. Ama bu duygu, aynı zamanda bana bir şey öğretmişti: Umut her zaman beklediğimiz gibi olmuyor.
Bir İhtimal Daha
Ama sonra… Sonra bir sabah, o eski heyecanımı yeniden buldum. Kayseri’nin sabah güneşi, sanki bana yeni bir şans sunuyordu. O gün bir etkinlik daha vardı. Derneğin faaliyetlerine katılacak, belki de her şeyin gerçekte nasıl işlediğini öğrenecektim. İçimdeki umudu kaybetmedim, çünkü her zaman bir ihtimal daha vardı.
Etkinlik başladığında, o ilk hayal kırıklığımın yavaşça kaybolduğunu hissettim. Fark ettim ki, her şey sadece başlangıçtır. Dernek, gerçekten de birçok insanın hayatına dokunuyor. Belki tam olarak beklediğim gibi değildi ama yavaş yavaş, gönüllülerin, katılımcıların, gerçekten yardım etmek isteyenlerin varlığını hissettim. Yüzlerdeki gülümsemeler, kararlılık ve birlikte olmanın verdiği güç, bana her şeyin doğru yönde ilerlemesi gerektiğini hatırlattı.
Sonuçta Ne Oldu?
Mavi Kalem Derneği, belki de benim hayal ettiğimden çok farklıydı, ama içimdeki o duygusal yolculuk, her şeyin anlamını bulmamı sağladı. Kim bilir, belki de gerçekten bir şeyler değiştirebilirim, belki de bir sonraki adımı atarken sadece biraz daha dikkatli olmalıyım.
Birçok şey değişir, zaman geçer, fakat bir insanın içindeki duygusal bağlar ve umutları, dışarıdan bakıldığında ne kadar kaybolmuş olsa da, her zaman bir yolunu bulur. Bugün Kayseri’nin sokaklarında yürürken, o umutla yeniden yola çıktım. Belki de başlamak, sadece küçük bir adım atmaktan ibarettir.