“Balon kaç saat sürer” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Bij ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Kayseri’de Bir Parkta Başlayan İçimdeki Sessizlik
Sizi Bij’da “Balon kaç saat sürer” konusuyla ilgili özenle hazırlanmış bu içeriğe bekliyoruz.
Kayseri’nin o keskin soğuğu var ya, insanın yüzüne çarpınca sadece tenini değil, içini de üşüten… İşte o gün de öyle bir gündü. Parkın bankına oturmuşum, elimde yarısı soğumuş bir çay, gözlerim çocukların arasında dolaşıyor. Kimseye belli etmediğim bir yorgunluk var içimde. Sanki günlerdir konuşmuyorum da sadece nefes alıyorum.
Bir çocuk geçti yanımdan, elinde kırmızı bir balon. İpi parmaklarına dolamış, sanki dünyayı tutuyor gibi. O an içimde bir şey kıpırdadı. Ne olduğunu hemen anlayamadım. Belki de çok eski bir hatıra, belki de hiç geçmeyen bir özlem.
Sonra kendi kendime fısıldadım:
“Balon kaç saat sürer?”
Garip bir soru gibi duruyor dışarıdan. Ama benim için hiç öyle değil. Çünkü bazı soruların cevabı zamanla değil, insanın içinde saklıdır.
Çocukluğumda Balonların Zamanla İmtihanı
Küçüktüm. Kayseri’nin dar sokaklarında koşturduğum, dizlerimin hep yara içinde olduğu yıllar… Annem pazardan dönerken bana bazen küçük şeyler alırdı. Bir gün elinde mavi bir balonla gelmişti. O an hayatımın en büyük mutluluğu gibi gelmişti bana.
O balonu saatlerce elimden bırakmadım. Uyurken bile başucuma bağlamıştım. Sanki kaybolursa ben de kaybolacakmışım gibi bir korku vardı içimde.
Ama çocukluk işte… Bir gün o balon incecik ipinden kurtuldu. Gökyüzüne doğru yükselirken ben de onunla birlikte yükselmiş gibi hissetmiştim ama sonra içime bir boşluk çökmüştü. Anneme dönüp sadece şunu sormuştum:
“Balon kaç saat sürer?”
Annem gülmüştü. Cevap vermemişti. Belki de cevabı bilmiyordu, belki de benim anlamamı istiyordu. Ama o gün anladığım tek şey şuydu: bazı şeyler süreyle değil, hisle ölçülüyordu.
Yetişkinliğin Sessiz Çatlakları
Şimdi 25 yaşındayım. Kayseri’de küçük bir odada yaşıyorum. Günlerim birbirine benziyor. Sabah işe gidiyorum, akşam dönüyorum, sonra aynı sessizlik.
Ama asıl sessizlik odamda değil, içimde.
Bir zamanlar çok güldüğüm şeylere şimdi sadece bakıyorum. Bir zamanlar umut ettiğim şeyler şimdi sadece hatıra gibi duruyor zihnimde.
Geçen ay bir ilişki bitti. Belki de bitmesi gerekiyordu, bilmiyorum. Ama içimde kalan şey bitmedi. O, hâlâ devam ediyor.
O gün yürürken gökyüzüne baktım. Bir çocuk elinde balonla koşuyordu. Ve ben yine aynı soruyu düşündüm:
“Balon kaç saat sürer?”
Ama bu kez sorunun cevabı daha ağırdı. Çünkü artık biliyordum ki bazı şeyler saatlerle değil, kalpte bıraktığı izlerle ölçülüyordu.
Bir Park Bankında Kırılan Umutlar
O gün parkta otururken telefonum titredi. Eski bir mesajdı. Açmadım. Bazen bazı şeyleri açmak, içini yeniden yaralamak gibi geliyor insana.
Yanımda oturan yaşlı bir adam vardı. Elinde ekmek, kuşlara atıyordu. Kuşların çırpınışı bile düzenliydi, planlıydı. Ben ise dağınıktım.
Adam bana baktı ve “Gençsin, neden bu kadar dalgınsın?” dedi.
Ne cevap vereceğimi bilemedim. Çünkü içimde çok şey vardı ama hiçbirini düzgün cümleye çeviremiyordum.
Sadece şunu söyledim:
“Bir şeyin ne kadar sürdüğünü bilmiyorum.”
Adam başını salladı. Sanki anlamış gibi. Belki de herkes kendi içindeki kaybı başka birinin cümlesinde buluyordur.
Balon Kaç Saat Sürer? Sorusunun İçimdeki Yankısı
O soruyu neden bu kadar çok düşündüğümü bazen ben de anlamıyorum. Belki de çünkü balonlar bana insanları hatırlatıyor.
Hızla yükselen, güzel görünen, ama bir noktada kaybolan şeyleri…
Bir balon ne kadar sürer ki? Birkaç saat mi? Bir gün mü? Yoksa bir çocuğun gözlerinde bıraktığı o ilk heyecan kadar mı?
Benim hayatımda bazı şeyler çok kısa sürdü. Ama etkisi hâlâ devam ediyor.
Mesela ilk aşık olduğum an… Çok kısa sürdü. Ama yıllardır içimde.
Mesela kaybettiğim bir dostluk… Bir gün içinde bitti. Ama hâlâ bazı sokaklardan geçerken onu hatırlıyorum.
Belki de balon dediğimiz şey, sadece gökyüzüne çıkan bir nesne değil. İnsanların kalbine bıraktığı hafif ama derin bir iz.
Gece ve Kendimle Kalan Konuşmalar
Gece olduğunda Kayseri daha da sessizleşiyor. Sanki şehir uyumuyor da sadece susmayı seçiyor.
Ben de o sessizliğin içinde kendimle konuşuyorum. Bazen yüksek sesle değil, sadece içimden.
“Geçecek mi?” diye soruyorum.
Cevap yok.
Sonra başka bir soru geliyor:
“Balon kaç saat sürer?”
Ve bu sorunun içinde aslında başka bir şey saklı olduğunu fark ediyorum. Bu soru zamanla ilgili değil. Beklemekle ilgili. Gitmekle ilgili. Kalmakla ilgili.
Bir şeyin ne kadar sürdüğünü bilmek istiyorum çünkü kontrol edemediğim her şey beni biraz daha yoruyor.
Ama hayat bana sürekli şunu öğretiyor: bazı şeyler ölçülmez.
Gökyüzüne Bıraktığım Sessiz Bir Veda
Bir gün tekrar parkın yolunu tuttum. Bu kez elimde bir balon vardı. Kırmızı.
Çocukluğumdan kalma bir alışkanlık gibi. Sanki içimde bir yere not düşmek istiyordum.
Bankta oturdum. İnsanları izledim. Çocuklar koşturuyordu, yaşlılar sessizdi, gençler telefona gömülmüştü. Herkes kendi dünyasında kaybolmuştu.
Ben ise elimdeki ipi sıkı sıkı tutuyordum.
Sonra düşündüm.
Belki de bırakmak gerekiyordu.
İpi gevşettim.
Balon yükselmeye başladı.
O an içimde bir şey kırıldı. Ama aynı zamanda bir şey de hafifledi.
Gökyüzüne bakarken gözlerim doldu. Çünkü artık sorunun cevabını biliyordum.
“Balon kaç saat sürer?”
Cevap hiçbir zaman saat olmadı.
O, insanın içinde kalan süreydi.
Kayseri’nin Gökyüzünde Kalan Ben
İlgili Yazımız: Mavi balinadan kaç tane kaldı ?
Balon gözden kaybolduktan sonra uzun süre olduğum yerde kaldım. Kimseye bir şey söylemedim. Zaten anlatılacak bir şey de yoktu.
Sadece içimde bir boşluk vardı ama bu kez o boşluk korkutucu değildi.
Belki de ilk kez bir şeyi olduğu gibi bırakmayı öğreniyordum.
Kayseri’nin gökyüzü o gün farklıydı. Daha geniş, daha uzak, daha gerçek.
Eve dönerken adımlarım hafifti. Sanki içimde yıllardır taşıdığım bir şey yere bırakılmıştı.
Ve ben, sonunda şunu kabul etmiştim:
Bazı şeyler uzun sürmez. Ama insanın içinde sonsuza kadar kalır.